عبّاسى گفت : مقصود من از تمام صحابه ، ابوبكر و عمر و عثمان و پيروانشان است . علوى در پاسخ فرمود : خودت خودت را ردّ كردى ؛ مگر منطقيان ثابت نكرده‌اند كه نقيض موجبهء جزئيّه ، سالبهء كليّه است ؟ تو يك بار مىگويى : شيعه تمام صحابه را كافر مىدانند ، و يك مرتبهء ديگر ادّعا مىكنى كه شيعيان ، بعضى از صحابه را كافر مىدانند ! نظام الملك خواست تا سخنى بگويد كه علوى او را مهلت نداد و فرمود : اى وزير بزرگ ! تا ما از پاسخ دادن ناتوان نشويم هيچ كسى حق ندارد سخنى بگويد ؛ زيرا در اين صورت بحث ما مخلوط مىشود و سخن از مجراى اصليش بيرون رفته و بدون نتيجه مىماند . آن گاه جناب علوى فرمود : اى عبّاسى ! بدين سان آشكار شد كه ادّعاى تو مبنى بر كافر دانستن تمام صحابه توسّط شيعيان ، دروغى محض است . عبّاسى از پاسخ‌گفتن ناتوان شد و رويش از شرمسارى سرخ شد و سپس گفت : اين بحث را واگذار ؛ ليكن همين قدر معلوم است كه شما شيعيان ابابكر و عمر و عثمان را دشنام مىدهيد . علوى فرمود : برخى از شيعيان ، ايشان را دشنام